Lorena Wiebes reageert in podcast: ‘Diskwalificatie voelt als onrecht’
Al was ze er fysiek niet meer bij, de naam Lorena Wiebes bleef wel degelijk tot het eind zweven boven de door Demi Vollering gewonnen Giro Donne. Niet alleen omdat concurrente Elisa Balsamo die Wiebes in de openingsrit met fietslengtes had verslagen, nu de kans kreeg vier etappes te winnen. Ineens dook de Mijdrechtse op langs het parcours om haar ploeggenoten aan te moedigen. Ze gaf ook een reactie in een podcast. ‘Dit voelt als onrecht.’
Op grond van een te lichte fiets was haar de ritzege ontnomen en werd ze meteen uit de negendaagse ronde gezet. Een zwaar aangeslagen Lorena Wiebes hield zich dagenlang schuil om vervolgens met haar camper naar… Italië te gaan. Waar ze tijdens de zesde etappe onverwacht opdook langs het parcours. ‘Ik wilde de meiden steunen,’ vertelt Wiebes in de wekelijkse podcast La Koers die gemaakt wordt door oud-renster Jip van den Bos en Hidde van Warmerdam. ‘Samen met Floortje Mackaij ben ik met de camper terug naar Italië gereden. Ik heb ook al getraind. Door de frustraties heb ik enkele records gereden.’
Na haar diskwalificatie werd er naarstig gespeurd naar de oorzaak voor de te lichte fiets. Geopperd werd dat Wiebes met één voorblad zou hebben gereden in plaats van twee, waardoor de fiets gewicht zou zijn verloren.
Lorena Wiebes.
Fotocredits: Team SD Worx
Dat weerspreekt de sprintster van SD Worx-Protime. ‘Ik had al vaker met een enkel voorblad gereden en weet dat mijn fiets voor Milaan-San Remo met dezelfde set-up ook was gewogen. Na de rit hebben we in het hotel dat nog eens gedaan. Ook toen was het helemaal in orde.’
De straf was veel te zwaar, vindt ze. Ze voelde zich machteloos nadat de mededeling kwam dat ze uit de koers werd gezet. Vooral omdat ze gestraft werd voor iets waar ze als renster geen invloed op heeft. ‘Ik heb er niet echt iets aan kunnen doen. Dat maakt het zo krom, de renner wordt gestraft. Als ik mijn sprint niet reglementair had gereden, kan je ermee leven dat het je eigen schuld is. Nu voelt het niet alsof ik iets van schuld heb.’
De UCI (internationale wielerunie) moet haar eigen reglementen eens onder de loep nemen, vindt ze. ’Het voelt voor mij als onrecht, misschien was een gele kaart, declassering en boete voor de ploeg beter geweest. Als je dan een tweede keer een te lichte fiets hebt, kan je wel uit koers worden gezet. Dat lijkt me logischer. Wat voor mij het belangrijkste is: er mogen geen schommelingen meer zijn in de metingen. Daar moet de UCI absoluut naar kijken. De finales en parcoursen zijn soms levensgevaarlijk en het lijkt alsof hen dat niet interesseert. Dit had niets met veiligheid te maken, dus voelt het wat krom.’
Ploeggenote Ana van der Breggen bemachtigde in de vierde etappe dankzij een verbluffende tijdrit de roze trui en hield de dagen daarna knap stand. Maar in de krankzinnige slotrit werd het klassement alsnog op zijn kop gezet. Vollering voerde met nog 100 (!) km te gaan een forcing door en slechts zo’n tien rensters konden volgen. Ook Van der Breggen, maar die kraakte in de volgende beklimmingen en moest lossen. Vollering stoomde door en won de Giro, Elisa Longo Borghini pakte de dagwinst. Op het eindpodium eindigde de Duitse Antonia Niedermaier nog voor Van der Breggen.