Barnevelder eindigt in 2020 als derde in Giro, maar had uitzicht op roze trui
Wilco Kelderman rijdt tussen 2017 en 2020 voor het Duitse Team Sunweb.
Foto: © Cor Vos | Team Sunweb
Dit is een artikel in de serie ‘10 jaar Utrechtse Sportkrant’
‘Als dit Bernard Hinault was overkomen, waren de scheldkanonnades tot in Barneveld te horen geweest,’ schrijft de Utrechtse Sportkrant eind oktober 2020. Pardon? Bernard Hinault en Barneveld? De vijfvoudige Tourwinnaar is toch een Breton? Even doorlezen leert dat het niet om de Fransman gaat maar om Wilco Kelderman die opgroeide in het dorp van de kippen. Hij was het middelpunt van een rel in de wielerwereld, die met name de Nederlandse liefhebber beroerde.
De sierlijke pedaleur, ook wel het ‘eeuwige talent’ genoemd, verovert op donderdag 22 oktober van dat jaar de roze trui. Hij is de eerste Nederlander sinds Tom Dumoulin in 2017 het tricot van de klassementsleider in de Ronde van Italië over de eindstreep wist te loodsen.
Met nog drie ritten te gaan zijn de vooruitzichten voor Kelderman niet ongunstig. Mits hij gesteund wordt door zijn ploeg Sunweb. En juist daar schort het aan. Op de dag dat hij het roze pakt gaat teamgenoot Jai Hindley zijn eigen weg. Hij wint de rit met een voorsprong van 2,18 minuut op Kelderman die moederziel alleen is na de beruchte Stelvio.
De rit van vrijdag wordt geteisterd door noodweer. Het peloton staakt en de etappe wordt drastisch ingekort. De verschillen in het klassement - Kelderman heeft 12 seconden voorsprong op Hindley en 15 op Tao Geoghegan Hart - blijven intact. Op zaterdag wordt Kelderman wederom aan zijn lot overgelaten en hij breekt. De ploegleiding heeft bewust voor Hindley gekozen. Ongetwijfeld speelt mee dat de Australiër volgend seizoen ook bij Sunweb rijdt en Kelderman niet. Hij verkast in 2021 naar BORA-hansgrohe. De Barnevelder haalt nog wel het eindpodium na een – alle perikelen in ogenschouw genomen - puike afsluitende tijdrit. Maar derde? Als hij de onvoorwaardelijke steun van zijn ploeg had gekregen was het anders gelopen, meent oudprof Karsten Kroon, analist bij Eurosport. ‘Als Hindley op hem had gewacht, had Kelderman de Giro gewonnen. Daar ben ik voor 99 procent van overtuigd.’ Overgens wint ook Hindley de Giro niet maar is Geoghegan Hart de lachende derde.
Schande
De Utrechtse Sportkrant spreekt in een beschouwing schande van de opstelling van Sunweb en kopt: Kelderman meedogenloos opgeofferd. ’Na jaren vol blessureleed leek het geluk de Barnevelder eindelijk eens toe te lachen.’
Het cruciale moment vindt volgens de krant plaats in de rit naar het dak van de Giro: ‘Lijdzaam moet hij toezien hoe zijn ploeggenoot Jai Hindley tijdens de ellenlange beklimming van de Stelvio niet op hem wacht maar van hem wegrijdt.’ Maar de genadeklap wordt uitgedeeld door de ploegleiding: ‘Viel het besluit om Hindley door te laten rijden nog enigszins te begrijpen vanuit een klinisch teambelang, een dolksteek in de rug was dat de ploegleider van hem weg scheurde en naar voren reed. De kopman zag hoe hij aan zijn lot werd overgelaten. Het gebrek aan vertrouwen was een mentale opdoffer voor de Nederlander.’
Er is veel morele steun voor de ‘verliezer’. Op sociale media wordt zijn vechtlust geroemd. Een kleine bloemlezing: ‘Je bent een ongelooflijke klasbak geweest.’ ’Zoals je hebt afgezien, hulde.’ ’Na jarenlang sukkelen ben je uit de as herrezen.’
De hoofdrolspeler zelf reageert zoals zijn karakter is: beschaafd en bescheiden. ’Ik heb me niet altijd gesteund gevoeld door de ploeg, maar er waren gewoon twee renners beter.’
Eemland
Wilco Kelderman is nooit een veelwinnaar geweest. Sterker, het aantal profoverwinningen is op een of twee vingers te tellen. Dat is zonder meer merkwaardig. Hij is bepaald geen sprinter, maar was in zijn jonge jaren wel een tijdrijder à la Tom Dumoulin. Zijn talent ontbolsterde bij de Amersfoortse vereniging Eemland en werd verder gekneed bij het Utrechtse De Volharding, waar ploegmanager Wim Sluis lyrisch was over de blonde junior.
Toch brak hij nooit echt door in de chronorace in die zin dat hij nooit het podium van een internationaal kampioenschap haalde. Voor een belangrijk deel was dat het gevolg van de schier eindeloze reeks valpartijen waar hij bij betrokken raakte. Hij werd de brekebeen van het peloton genoemd, de pechduivel leek altijd met hem mee te rijden. Een botsing met een motard, aangereden worden door een auto tijdens een training, meegesleurd worden door een vallende groep voor hem, maar soms ook eigen onoplettendheid leidden tot verschillende (gecompliceerde) sleutelbeenbreuken, een breuk in het nekwervel en rugproblemen, om maar iets te noemen.
In de jaren na zijn podiumplaats in de Giro werden de individuele ambities van Kelderman minder. Eerst vlamde hij nog wel in de Tour de France van 2021 met een prachtige vijfde plaats tot gevolg, het beste resultaat ooit van een renner uit Utrechtse contreien. Zeker na zijn overstap van BORA-hansgrohe naar Visma-Lease a bike in 2023 laat hij het kopmanschap varen en gaat hij in dienst rijden van de ploeg. Bij de Nederlandse topformatie waar zijn profcarrière in 2013 begon komt de allrounder tot zijn recht en wordt hij gewaardeerd. Maar de pechduivel laat zijn prooi niet los. In de Giro van dit jaar kwam hij in de tweede rit ten val en brak daarbij voor de zoveelste maal zijn sleutelbeen. Uiteraard kwamen de tongen weer los, maar ploegleider Marc Reef drukte alle speculaties de kop in .’Hij kon er zelf niets aan doen.’
Zachtaardig
Wilco Kelderman past ondanks zijn kussen met het asfalt in het rijtje grote Utrechtse coureurs: uit Zuilen Michel (Mies) Stolker, Gerard Vianen uit Kockengen en de in Utrecht geboren maar in Linschoten en Woerden opgegroeide Fedor den Hertog. Ze hadden, net als de Barnevelder, gemeen dat ze bescheiden en zachtaardig waren.
De wielerloopbaan van Wilco Kelderman is nog niet ten einde. Al lijkt de hoop om ooit nog eens de Tour te rijden nu wel vervlogen. Overigens wordt hij in 2027 bij Visma waarschijnlijk herenigd met zijn kwelduivel van 2020: Jai Hindley.