Opgeven was nooit een optie voor terriër Lars van der Haar

Lars van der Haar.
Fotocredits: Bart Weerdenburg/Utrechtse Sportkrant

Opgeven was nooit een optie. Zeker in zijn jonge jaren als prof reed in zijn hoofd altijd zijn op 12-jarige leeftijd aan kanker overleden zus mee. Hoezeer Lars van der Haar ook moest afzien, het was niets bij wat Femke had moeten doorstaan. Dus knokte hij door. Hij verwierf er de bijnaam ‘de terriër van Woudenberg’ mee. Na twee wereldtitels bij de beloften, WK-zilver en brons en twee Europese titels neemt hij afscheid. Zondag rijdt hij zijn laaste WK.

Mits er op een prettige manier geen roet in het eten wordt gegooid. Vrouw Lucy is die dag uitgerekend. Mocht ze bevallen van hun tweede kind, dan vertrekt hij spoorslags van het WK-parcours in Hulst. Het familiegevoel is belangrijk voor Van der Haar. Het is een van de redenen dat hij na vijftien profwinters er een punt achter zet.

De twijfels begonnen in het voorjaar tijdens wegkoersen, waarin de basis moet worden gelegd voor het veldritseizoen. Van der Haar voelde zich ‘ongelukkig’ op de fiets. Hij merkte dat de opofferingen moeilijker werden. ‘Ik had er geen plezier meer in.’

Knokker

Na eerst aan judo en turnen te hebben gedaan klom hij als jochie van elf op de fiets. Het was geen onverdeeld succes. ‘Ik belandde wel eens in de sloot.’ Toch zou wielrennen, en speciaal veldrijden, zijn leven gaan beheersen. Als junior leerde hij de harde lessen van de topsport op het WK van 2009 in Hoogerheide. Lars voelde zich beresterk, maar Tijmen Eising was weg en achter een landgenoot aangaan was not done. Gefrustreerd miste hij ook nog eens een medaille, hij werd vijfde.

Maar de knokker in hem won. Zijn eerste echte seizoen bij de profs leidde meteen tot een nationale titel en een bronzen medaille op het WK in Louisville.

Lars van der Haar leek na twee keer ’s werelds beste te zijn geweest bij de beloften voorbestemd de troon bij de profs te bestijgen. Hij had echter de pech dat een ‘buitenaards’ duo zijn blubberen pad kruiste. Sinds 2015 verdeelden de Belg Wout van Aert en, nog meer, zijn eigen landgenoot Mathieu van der Poel zo’n beetje alle wereldtitels. ‘In het begin voelt dat natuurlijk heel vervelend. Want ja, we zijn goed, maar zij zijn beter,’ vertelde hij in de podcast Live Slow Ride Fast  van Laurens ten Dam en Stefan Bolt. ‘Objectief gezien heeft het mij misschien één of twee wereldtitels gekost.’

Maar hij verknoeide het zelf ook een keer, gaf hij eerlijk toe. Op het WK van 2016 in Zolder was hij alleen weg en had hij een aardig gaatje. Tot hij zijn voorsprong door een vermoedelijke schakelfout verspeelde. Van Aert greep de regenboogtrui, Van der Haar restte het zilver.

Kettinkje

In het algemeen ging het crescendo, gedreven door de herinneringen aan zijn overleden zus die een jaar ouder was geweest. Heel lang reed hij met een hanger om zijn nek. Eerst een medaillon met haar foto, daarna een kettinkje met haar naam. ‘Ik wilde dat absoluut niet kwijtraken, haar niet loslaten.’ In wedstrijden kon hij bijzonder diep gaan, zichzelf voorhoudend dat de pijn die hij voelde niets was ten opzichte van de pijn die zijn zus had gehad. ‘Dan zei ik tegen mezelf, stel je niet aan.’

Het resulteerde in overwinningen in wereldbekers en het eindklassement van alle belangrijke wedstrijdenreeksen. Viermaal werd hij Nederlands kampioen, tweemaal Europees kampioen. Ondanks blessures aan knie, de ziekte van Pfeiffer en een schouder die regelmatig uit de kom vloog. Zo vaak dat hij zichzelf bekwaamde in het terugduwen van de schouder tijdens de cross. Maar een zwakke, kwetsbare plek bleef het.

Sinds 2017 reed hij voor de ploeg van Sven Nys, de Belgische legende tegen wie hij zelf nog had gestreden. Inmiddels is diens zoon Thibau een ploeggenoot, maar zondag in Hulst voor even een tegenstander. Het is na tweemaal zilver en tweemaal brons de laatste kans op WK-goud voor de kleine pitbull. Maar niemand die dat verwacht, nu zelfs meerdere lekke banden Van der Poel niet klein lijken te krijgen.

Tegelijk met zijn afzwaaien als cyclocrosser gaan ook zijn ouders met pensioen. Altijd waren ze erbij met de camper, terwijl zijn vader zich tevens ontwikkelde tot mechanieker. De grote gunfactor die Van der Haar in de loop der jaren heeft verworven kwam tot uiting in de honderden reacties die hij ontving na zijn aankondiging te zullen stoppen. ‘Toch wel meer dan ik had verwacht.’