Stoorzender Stijn van de Bunt helpt Jorrit Bergsma aan goud

Stijn van de Bunt op archiefbeeld.
Fotocredits: Geert Lommers/Utrechtse Sportkrant

Met zijn 21 jaar is Stijn van de Bunt nu al een tactische grootmeester op het ijs. Op de massastart fungeerde hij als stoorzender in het peloton nadat Jorrit Bergsma aan een vroege ontsnapping was begonnen. Het ploegenspel had succes. De oude krijger uit Friesland verschalkte alle concurrenten en tekende voor een onverwachte gouden medaille op de Winterspelen. Van de Bunt, de jongeling uit Lopik, kreeg tal van complimenten voor zijn afstoppend werk.

De debutant uit het Utrechtse maakte van alle Nederlandse schaatsers de afgelopen weken de meeste kilometers op het ijs van Milaan. Hij kwam uit op vier onderdelen: de individuele 5 en 10 kilometer en in teamverband op de ploegenachtervolging en massastart. En op alle nummers presteerde hij naar behoren, met als uitschieter zijn vijfde plaats temidden van alle wereldtoppers op de 10 km. Teleurstelling was er ook. Op de ploegenachtervolging kwam het Oranje-trio negenhonderdste van een seconde tekort voor het brons. De verslagenheid was groot. Als een dood vogeltje zat Van de Bunt uit te blazen op de bank.

Hij krijgt ongetwijfeld meer kansen op deze discipline, lijkt voorbestemd om de nieuwe achtervolgingsploeg te dragen. Maar of dat met Chris Huizinga dan wel Marcel Bosker zal zijn, valt te betwijfelen. En Bergsma heeft het met zijn veertig jaar wel gezien in de internationele arena van de langebaan.

Kunststukje

Zaterdag volbracht de nog steeds frisse veteraan een kunststukje op de massastart. Terwijl hij, winnaar van twee wereldbekers, toch niet bepaald tot de outsiders behoorde. Het kostte overigens best moeite om de finale van de massastart te halen. Van de Bunt sprokkelde in zijn halve finale al vroeg de benodigde punten samen met de winnaar van de 10 km, de Tsjech Jilek. Bergsma was in angstige afwachting of hij bij de eerste acht was geëindigd  en dat bleek op het nippertje het geval.

In de finale was het peloton in de greep van een man, Jordan Stolz. Vermoedelijk de snelste in de sprint na zijn gouden medailles op de 500m en 1000m. Bergsma plaatste vrijwel meteen na de start een aanval en kreeg de Deen Viktor Thorup mee. In het peloton werd nauwelijks gereageerd. Stolz had geen landgenoot die het vuile werk voor hem kon opknappen en dat gold voor meer landen. Toch nestelde de Amerikaan, evenals de Belgische favoriet Bart Swings, zich even aan kop om het tempo op te voeren. Wanneer dat gebeurde dook meteen Van de Bunt op om dat tempo weer te ontregelen. Hij deed dat met verve alsof hij nooit anders gedaan had.

Halverwege de race hadden de goed samenwerkende Bergsma en Thorup ruim een halve ronde voorsprong. Ze gingen door en het verschil werd alleen maar groter. Met nog enkele ronden voor de boeg versnelde Bergsma en loosde zijn compagnon. De laatste ronde was voor hem een ereronde. Volijk zwaaiend genoot hij van zijn coup en vergat na afloop niet Van de Bunt te bedanken voor zijn afstopwerk. Thorup hield stand en pakte als een kind zo blij het zilver, Stolz verloor de sprint om het brons van de Italiaan Andrea Giovannini.

Bij de vrouwen tekende Marijke Groenewoud voor het tiende goud van Nederland, het beste resultaat ooit op de Winterspelen. Landgenote Bente Kerkhoff deed alle vluchtpogingen teniet, waarna Groenewoud het met een machtige eindsprint afmaakte. Nederland eindigde met tien gouden medailles, zeven keer zilver en drie keer brons als derde in het medailleklassement, achter Noorwegen en de VS.