Kimberly Smit: ‘Ik ben nog niet uitgekeken op de sport. Mijn volgende doel is het verbeteren van de Europese records en ook ik wil wereldkampioen worden.’
Foto: archief Utrechtse Sportkrant
Kimberley Smit (26) won viermaal goud in het Franse Chartres, goed voor vier Europese titels. Ze won drie onderdelen en daardoor ook het algemeen klassement. Haar sport? Blootvoetskiën. Ze traint vaak op de Rijn bij Amerongen en Maurik, werd in juli Europees kampioen en reist in oktober af naar de Verenigde Staten voor het WK.
‘Mijn vader zag tijdens zijn vakantie in Frankrijk blootvoetskiën. Hij vond dat heel vet en wilde dat ook doen. Ik mocht mee en als vierjarige hing ik al aan een stang naast de boot en liet ik me meeslepen. Toen ik zeven jaar was, werd ik lid van WSV Maurik. Ik kreeg onder meer training van Marcel Aartsen en van Evert Aartsen (junior). Evert was zelf een heel goede blootvoetskiër, die ook Europees kampioen is geweest. Hij gaf trainingen in Finland. Officiële trainers zijn er niet in Nederland, daarvoor is de sport in ons land te klein. De grote landen zijn Australië en Amerika,’ vertelt Kimberly Smit.
Uitgedaagd
‘Van het een kwam het ander. Er zijn niet veel wedstrijden in Nederland, dus iedere wedstrijd was er een. Daaronder ook wedstrijden om het Nederlands kampioenschap, waar ik vanaf mijn elfde ook aan mee doe. Iedereen die aan een lange lijn op het water kan staan, kan aan een NK meedoen, maar er zijn maar weinig deelnemers. Op mijn eerste NK haalde ik tweemaal goud. Daarna volgden meer deelnames aan het NK, en ook aan het Open Belgisch Kampioenschap. Meedoen aan het NK is ook een voorwaarde om aan een EK of WK te kunnen deelnemer. De Nederlandse Waterski & Wakeboard Bond (NWWB) schrijft voor dat je maximaal een jaar voor een EK of een WK moet hebben meegedaan aan een NK. Op mijn vijftiende werd ik uitgedaagd om in 2016 naar het EK te gaan, waar ik op twee onderdelen goud won, op het onderdeel schans en het eindklassement.’
‘Tijdens dat EK kreeg ik in de gaten dat ik wel aardig kon blootvoetskiën. Tot dat EK deed ik aan twee of drie wedstrijden per jaar mee. Veel wedstrijden zijn in de zomer en de zomervakantie werd er niet voor afgezegd. De belangrijkste wedstrijden in Nederland zijn in Maurik en Brielle. Na het EK in 2016 had ik een schouderblessure verwaarloosd. Ik moest geopereerd worden en dat kostte me het seizoen van 2017. Ik ben toen wel als supporter naar het EK in Ravenna geweest en vanaf 2018 ben ik serieus met topsport bezig. Ik wilde toen ook nieuwe oefeningen uitproberen, waardoor het jaar met ups-and-downs verliep.’
Mannencompetitie
‘In Nederland nam de concurrentie af en die is inmiddels helemaal verdwenen, helaas. Ik moet voor deelname aan internationale kampioenschappen wel vormbehoud aantonen, dus ik doe mee met de mannencompetitie en die mannen wil ik allemaal inmaken, hahaha. Samen met België en Duitsland kennen we een combined championship, daar zie ik andere blootvoetskiesters. Dat zijn inmiddels ook vriendinnen, behalve op het water, dan zijn het mijn concurrenten. Maar met respect en moge de beste winnen. Samen met een Italiaanse vormen we ook het startveld op een EK, waar meestal zo’n tien skiesters aan meedoen.’
‘Een blootvoetwedstrijd bestaat uit drie onderdelen: bij schansspringen moet je zo ver mogelijk springen, bij de slalom moet je in tweemaal vijftien seconden over de hekgolf van de boot skiën en bij het onderdeel figuren heb je ook tweekeer vijftien seconden tijd om bepaalde figuren te laten zien. Van die drie onderdelen wordt tenslotte een overall klassement opgesteld. De laatste jaren was het voor mij op een NK viermaal goud.’
Brons
‘Na corona werd ik in 2022 Europees kampioen bij de vrouwen, dat was een droom die uitkwam. Ik wilde toen ook naar het WK in Australië, dat vanwege corona was uitgesteld tot 2023. Met mijn Europese titel mocht ik daaraan meedoen, maar ik wilde daar niet voor schut staan. Dankzij een crowdfundingactie kon ik naar Australië, logeerde bij kennissen in Australië om daar te kunnen trainen en kon ik me, dankzij connecties, aansluiten bij de Nieuwzeelandse ploeg. Ik pakte totaal onverwacht tweemaal brons op het onderdeel Jump, zowel in de categorie Onder-23, als in de open categorie. Later in 2023 ging ik op het EK in Oostenrijk voor de overall-titel, maar bezweek ik onder de druk en moest ik genoegen nemen met een eerste plaats bij het springen. Een jaar later was het EK in Maurik, mijn thuishaven. Het was bij mij eigen club, met mijn eigen boot, ik zat in de organisatie en in de jury en moest ook nog skiën. Het werd een grote deceptie, mijn grootste teleurstelling tot de dag van vandaag. Wel mocht ik dat jaar naar het WK in Amerika, waar ik door de voorrondes kwam en in de halve finales als zevende eindigde. De finales werden afgelast vanwege de hurricane Milton. Wel was ik in de halve finales de hoogstgeplaatste Europese.’
Het EK in 2025 was in Frankrijk, waar Smit bij het springen en de figuren won, waardoor ze ook overall het goud pakte. ‘Bovendien verbeterde ik het Nederlands record op het onderdeel figuren. Dit jaar heb ik mijn eerste doel gehaald: viermaal goud op het EK, dat ook weer in Frankrijk werd afgewerkt. Bovendien de verbetering van een Nederlands record. Inmiddels heb ik twee Nederlandse records op mijn naam staan, dus nog een te gaan. Het WK is dit jaar op 17 oktober in Amerika.’
Hersenschudding
‘Het blootvoetskiseizoen speelt zich vooral af in de zomermaanden, maar ik ben er het hele jaar mee bezig. Ik kom vijfmaal per week in sportschool La Vita, waar ik met ondersteuning van Team Veenendaal aan mij conditie en kracht kan werken. Bovendien ben ik veel op het water te vinden, in Maurik of op de Rijn bij Amerongen. Dat vraagt enige organisatie, want de veiligheidsregels schrijven voor dat je altijd met minimaal drie man moet zijn: ik, als skiester, de bestuurder en een ‘bijrijder’ in de boot. Waterskiën is best gevaarlijk, want je raast met een snelheid van 72km/u over het water. Als je valt, is dat een beste klap, dus ik heb al menige hersenschudding opgelopen. De NWWB heeft zelfs een hersenschuddingprotocol, waar strikt de hand aan wordt gehouden. Hoewel ik op blote voeten ski, is er aan mijn voeten niets te zien. Ik loop preventief nooit op blote voeten, want een sneetje in je voet kan tijdens het skiën heel pijnlijk zijn. En eelt slijt tijdens het skiën spontaan weer van je voetzolen af.’
Mondiale top vijf
‘Ik laat veel lopen vanwege het waterskiën. Ik zit niet elke vrijdagavond op een terrasje, er moet eerst gevaren worden. Ik let op mijn voeding, niet alleen vanwege de sport, maar ook beroepsmatig. Ik ben verpleegkundige in het ziekenhuis van Amersfoort. Ik wil fysiek fit zijn, maar het grootste deel van mijn sport is een mentale kwestie, je moet niet bang zijn om te vallen, maar je mag ook niet overmoedig worden. Blootvoetskiën is nu een uit de hand gelopen hobby, waar ik veel plezier aan beleef, maar die veel tijd en geld kost. De resultaten vergoeden veel, maar slechts weinig mensen zien welke inspanning het me kost. Ik ben nog niet uitgekeken op de sport. Mijn volgende doel is het verbeteren van de Europese records en ook ik wil wereldkampioen worden. Maar dat moet stapje voor stapje. Eerst maar eens de mondiale top vijf zien te bereiken, en dan verder. Ik ben nu 26 jaar, op mijn 35e ga ik van de vrouwen naar de senioren. En daarna zal ik zeker blijven waterskiën. Deze sport is anders dan andere sporten, dat vind ik zo leuk en uitdagend.’
Lees meer over dit onderwerp:
