Even daarvoor nog gaf het tellertje 47 km/u aan. Jaja, de benen willen weer in dit nieuwe voorjaar. De gedachte om later dit jaar nog eens die gruwelijke, kale berg te beklimmen is levend. Want ja, de Mont Ventoux is toch het summum voor de gemiddelde fietser zonder enig talent. En zie, de teller springt naar de 50 (Utrechtse Heuvelrug af...).
En nu ligt deze klungel languit in de berm, ónder zijn fiets.
Te laat om de voet uit het pedaal te klikken bij het stoppen voor het verkeerslicht; zo kan het gaan bij het eerste rondje van het jaar. Ik begin zelf maar te grinniken bij de zijwaartse val in slow motion om de verbaasde omstanders voor te zijn.
Vallen hoort bij wielrennen, zeggen ze, maar niet zo natuurlijk. Vallen hoort midden in het peloton, als zeventig renners als dominosteentjes over elkaar heen vallen. Als de losgeslagen sprinters de meet ruiken. Als de eerste in een kopgroep een bocht mist in een afdaling en de rest er achteraan valt, gelijk lemmingen die zich van een berg storten. Sleutelbenen, polsen, rugwervels, bekken. Alles breekt. Eén flits en wielrennen is als een aflevering van MASH of een veldhospitaal tijdens de Eerste Wereldoorlog. Eén flits en er ligt een hoop verloren illusies en kapotgeslagen dromen op het asfalt, nog afgezien van het weggegooide geld aan hoogtestages en andere kostbare investeringen in de marginal gains. En kapotte fietsen.
Hoort erbij, zeggen ze dan. Het is een idiote roulette waarin één constante valt te ontwaren. Slaat de meute tegen het wegdek, ligt Wilco Kelderman erbij. Ooit was hij het grootste talent van het land, misschien wel een toekomstig winnaar van de Tour de France. Nu is het vooral de lijst van blessures bij de geboren Amersfoorters (35) die zo indrukwekkend is. Niet zijn palmares. Vijf keer brak hij zijn sleutelbeen, drie keer een vinger, twee keer een nekwervel. En dan nog breuken in bekken en ribben.
In 2017 fietste hij voor team Sunweb toen kopman Tom Dumoulin de Giro d’Italia won. Het feest met de ploeg op het Piazza del Duomo in Milaan was zonder Kelderman na een botsing met een duffe motorrijder. Gebroken vinger. Als Jonas Vingegaard straks als winnaar (?) van de Giro feestelijk wordt gehuldigd, zit Kelderman wederom thuis. In de tweede etappe lag de superhelper weer op het asfalt. Gebroken sleutelbeen nummer vijf.
Hij zal weer opstaan, zoals steeds. Een vraag uit diepe bewondering: hoe sterk is deze eenzame fietser?
Lees meer over dit onderwerp:
