Het was op zo’n vreugdeloos bedrijventerrein, waar geen mens zich na zonsondergang zou willen vertonen. Een kleine kantoorruimte, een enkel bureau en wat stoelen. Alles leeg en – zo te zien - haastig verlaten. Enkele maanden eerder nog bevond zich hier het roemruchte Bay Area Laboratory Co-Operative, kortweg Balco, aan de rand van San Francisco. Balco was het centrum van een van de grootste dopingschandalen uit de sport, nu ontmanteld en opgedoekt.

Omdat de één een rode muts op zet en de ander zijn zwarte hoodie over de kop trekt, omdat er ‘stukken rood vlees’ in de arena worden gegooid, omdat de ene rotte vis de andere uitmaakt voor rotte vis, omdat leugens als waarheid aan de man worden gebracht, omdat the Big Orange ons laat zien hoe je in maanden een rechtssysteem kapot maakt dat in honderden jaren stap voor stap en met grote zorgvuldigheid is opgebouwd, omdat we tegenover elkaar staan, omdat… nou ja, omdat we dan toch op dit belabberde niveau zijn aangekomen, is het dus helemaal niet zo raar dat streamingdienst Videoland een zaterdagavondvullend live-programma van drie uur toont waarin BN’ers elkaar in de boksring ‘ns lekker op de muil meppen. Het is echt waar.

In de krant stond een foto. Spelende kinderen in de branding, zomerplezier. Het kon nog even, leek de foto te illustreren, voor het weer is gedaan met de vakantiepret. Maar de werkelijkheid was een bittere, want het beeld was immers van het strand van Gaza. Voor die spetterende kinderen was het niet meer dan een vlucht. Heel even weg van de honger, angst en wanhoop.

De paardentrams staan stil. De havendienst houdt de bruggen dicht, de politie de straten vrij. De reinigingsdienst sproeit het stoffige wegdek nat, kort voor de start, fanfare Klein Maar Dapper gaat rond. En langs het parcours staan de mensen drie, vier rijen dik of ze zitten op de afgemeerde schuiten in de stadsbuitengracht. Want mannen met blote benen langs de openbare weg, 38 liefst, dát wilden men wel zien.

De man achter de toog in de restauratiewagon zag het meteen: ‘Holland?’ Na de instemmende hoofdknik schakelde hij door. ‘The Swan,’ zei hij met lichte verrukking. Ik moest passen. Wat bedoelde de beste man? Heeft Van Gogh ook zwanen geschilderd? Mondriaan, Rembrandt? Iets met de KLM?

‘Van Basten,’ zei hij streng.

De ochtendkrant bood een mooi interview met de scheidend Duits ambassadeur in Nederland. Cyrill Jean Dunn sprak onze grote vrijheid. ‘Mensen kunnen hier veel doen, eigenlijk alles. Daarbinnen heerst ook orde. De filosofie is: je kunt alles maken, behalve wat je niet kunt maken. In Duitsland is het: je kunt niks maken, behalve wat wel mag.’ Tot wat behoort tot ‘wat je niet kunt maken’ rekende Dunn de hondenpoep die je niet opruimt in het park. Bijvoorbeeld.

Daar zit ‘ie dan. Op de middenstip in een leeg stadion, donker op wat streepjes kunstlicht na. Het is mooi filmpje. Fraai gestileerd, sterke dramaturgie. De man op zijn stoeltje heeft het er moeilijk mee, maar dan is er die boodschap. Hij stopt. Dit is zijn laatste seizoen.

En zo vergaat het de gemiddelde sterveling vaker dan eens. Na een stevige fietstocht of duurloop, misschien net iets te ver of te hard dan verstandig is, stroomt thuis het bad vol met behaaglijk warm water. Heerlijk in het schuim, eendje dobberend aan het voeteneind, oogjes langzaam toe. Om een uurtje of later wakker te schrikken.

Van de relatie tussen Rafael van der Vaart en Sylvie Meis hoorde ik voor het eerst toen die werd verbroken. Dat was al een stuk beter dan mijn kennis van het huwelijk tussen Marilyn Monroe en Joe DiMaggio. Die kwam pas een halve eeuw later.

De atleet met startnummer 261 had zich ingeschreven als K.V. Schwitzer. Tot race-director Jock Semple van de Boston Marathon haar vanuit een volgauto zag: een vrouw! Die mochten niet meedoen! Te fragiel voor zo’n inspanning. Semple stoof achter Kathrine Switzer aan, wilde haar uit zijn wedstrijd halen maar rekende buiten haar mee rennende vriend Tom Miller. De kogelslingeraar beukte Semple opzij, Switzer zou haar marathon finishen in 4 uur 20. Als eerste vrouw ooit, officieel dan.

Over sport werd niet gesproken, hooguit in een verdwaalde bijzin tijdens een debat. Hoewel er even dat relletje was over dat filmpje van NOC*NSF met Dilan Yesilgöz en kickbokser Rico Verhoeven, dat de VVD kaapte voor eigen gewin. Toen Verhoeven dat merkte, trok hij zo’n gezicht als dat van minister Conny Helder op de WK-tribune in Qatar, een jaar geleden: ‘Wat doe ik hier?’

Spijt kreeg hij nooit. Integendeel. Het had niet eens hard gegooid, eerder met een boogje, maar het was wel raak geweest; op het hoofd van die ene voetballer, precies die. Daar lag hij, gestrekt. ‘Het was echt werelds,’ zou hij later zeggen. En iedereen om hem heen in het stadion klopte hem op de schouder en bood hem van alles aan; friet, cola, frikandellen.