De baanbrekers, de voorlopers, zij die door het glazen plafond gaan, de pioniers of trailblazers, zoals Sarina Wiegman in het Engels (want sprekend met de Engelse pers) Marie-Louise Eta omschreef.
Ze is weliswaar niet de eerste vrouwelijke coach in het profvoetbal bij de mannen, maar wel de eerste in een topcompetitie. Haar club Union Berlin speelt in de Bundesliga.
Het moest er eens van komen. En onmiddellijk werd er de nodige digitale drek over haar uitgestort. De druk op haar wordt dit weekeinde verder opgevoerd met ontelbare camera’s die op haar zullen zijn gericht bij haar debuut tegen VfL Wolfsburg. Een degradatieduel. Union móet winnen voor lijfsbehoud.
Eta, die al behoorde tot de trainersstaf van Union, moet een moedige vrouw zijn. Voorbereid op de nodige narigheid. Zoals Kathrine Switzer die in 1967 als eerste vrouw officieel de marathon liep, hoewel dat verboden was. Ze had zich ingeschreven onder de ‘neutrale’ naam K.V. Switzer voor de Boston Marathon, de oudste ter wereld (1897). Na zo’n zes kilometer werd Switzer ontdekt door een race-official in een passerende auto van de organisatie. Jock Semple stapte uit de auto, rende achter Switzer aan en maande haar te stoppen (‘get the hell out of my race’), terwijl hij aan haar schouder trok. Naast Switzer rende evenwel haar vriend Tom mee. Big Tom, voor de goede orde. Voormalige american football-speler van een slordige 100 kilo. Voor official Semple het wist, lag hij uitgeteld in de berm.
Switzer haalde de finish. Haar verhaal, dat wereldwijd de aandacht trok, zette ze in voor een doorbraak in de vrouwenatletiek. Vijf jaar later werd de Boston Marathon opengesteld voor vrouwen. Switzer bleef zich onvermoeid inzetten om de klassieke afstand op het olympisch programma te krijgen, wat in 1984 (Los Angeles) voor het eerst lukte.
Laat de zaterdag van Marie-Louise Eta net zo memorabel worden, als die dag in Boston. Laat ze Union voor degradatie behoeden, met een contract voor komend seizoen als beloning. Het past wel bij de club uit Köpernick, in het voormalige Oost-Berlijn. Een cultclub of Traditionsverein, die een eeuw geleden uit de staalfabrieken is voortgekomen. ‘Eisern Union’, scanderen de fans, zoals die aanhangers Schlosserjungs werden genoemd. En, eerlijk gezegd, zo voetballen ze ook. Staalhard.
Maar aan de vooravond van Kerstmis klinkt het ’stille nacht, heilige nacht’ uit zo’n 30.000 kelen in stadion An der Alten Försterei. Stijf uitverkocht voor een samenzang, elk jaar weer. Hoe lief toch.
Lees meer over dit onderwerp:
