Glansrol Puck Pieterse bij wereldtitel Demi Vollering
Demi Vollering moest er zelf tot het uiterste voor knokken. Na een kleine ‘inzinking’ werd ze in de finale bijgehaald door twee oersterke concurrenten. Ze overleefde die mentale aanslag en greep alsnog de wereldtitel. Met dank vooral aan Puck Pieterse die met een verschroeiend tempo aan de basis stond van de ultieme forcing. De Amersfoortse eindigde uiteindelijk als zesde in de grootste WK-slijtageslag ooit bij de vrouwen.
Puck Pieterse
Fotocredits: Team Fenix - Premier Tech
Prachtige koersen zijn er dit seizoen volop geweest bij de vrouwen, maar het WK op het geaccidenteerde parcours in Montreal sloeg alles. Eindelijk klopte de tactiek bij de Nederlandse ploeg van begin tot eind. Bondscoach Laurens ten Dam wilde alleen rensters meenemen die zich onvoorwaardelijk achter Demi Vollering als kopvrouw zouden scharen. Zij stak er dit seizoen immers met kop en schouders bovenuit, had de Ronde van Vlaanderen, Luik-Bastenaken-Luik, de Giro en de Tour gewonnen. Over een plan B, bijvoorbeeld wanneer Vollering ten val zou komen, werd publiekelijk niet gesproken maar aannemelijk is dat dan Pieterse tot speerpunt zou promoveren.
Ondenkbaar was dat scenario ook weer niet want een zware crash halverwege de koers kostte de winnares van vorig jaar Magdeleine Vallières en de Mauritiaanse kanshebber Kim Le Court de kop. De oranje brigade bleef tamelijk ongeschonden, controleerde de koers en maakte die hard door het tempo hoog te houden. Met een kleine veertig kilometer voor de boeg was Puck Pieterse als laatste helper overgebleven. Ze zou een sleutelrol gaan vervullen in de jacht op de regenboogtrui. Op de klim nestelde de Amersfoortse zich aan kop en hoe. Na een ongekende versnelling vielen de rensters van het toch al sterk uitgedunde peloton er bij bosjes af. Vollering zat in haar wiel en werd door Pieterse gelanceerd.
Binnen een mum van tijd had ze een gaatje van een kleine twintig seconden en het WK leek beslist, zeker toen de voorsprong richting de halve minuut kroop. Maar dat was buiten Kasia Niewiadoma en Elisa Longo Borghini gerekend. Zij sloegen de handen ineen en plotsklaps was de voorsprong van Vollering volledig verdwenen. Haar solo was dus mislukt en de vraag was of ze die tik te boven zou komen. Tijd om te treuren had ze echter niet. Longo Borghini ging er vlak voor de laatste doorkomst vandoor en dat leek uitstekend getimed. Toch bleef het gaatje beperkt tot een tien seconden. In de bloedstollende slotronde van ruim 13 kilometer achterhaalde de stug doorstampende Vollering met Niewiadioma in haar wiel Longo Borghini op het steilste stuk van de Côte Camillien-Houde. Nu moest de Italiaanse passen. De twee stevenden af op de finish nadat de Poolse vergeefs op het laatste klimmetje had geprobeerd de Nederlandse te lossen.
In de sprint was een koelbloedige Vollering afgetekend de beste. Commentator Annemiek van Vleuten bij Eurosport: ‘Ik snap niet dat Niewiadoma nog kopwerk bleef doen in de wetenschap dat ze de sprint hoogstwaarschijnlijk zou verliezen.’ Longo Borghini hield zich nog net Marlen Reusser van het lijf en pakte brons.
Pieterse kwam als zesde binnen en viel Vollering in de armen. De Amersfoortse bevestigde dat haar lead-out gepland was. In de dagen ervoor was erop getraind. ‘Voor Demi is het goed als het een zware koers is. Daarom hebben we de hele dag initiatief genomen. Heel TeamNL mag trots zijn.’ Ter illustratie van haar woorden verscheen de hele Nederlandse ploeg, incusief de bondscoach, op het podium.
Een slechte beurt maakte de NOS waar de koers van een NPO-hoofdzender verdween en de kijkers voor de finale tot online werden veroordeeld. Dat zou met een schaatswedstrijd in een onherbergzaam oord nooit gebeurd zijn.